Bernd Brackman

Bernd Brackman

Bernd Brackman, piano

Bernd Brackman is een Beethoveniaan in hart en nieren. Hij schrijft ons: 

“Leider…. zu spät!” …. verzuchtte Beethoven op zijn sterfbed, toen men hem eindelijk de zo vurig gewenste Moezelwijn uit zijn geboortestreek overhandigde. Nog enkele druppels vermochten zijn lippen te bevochtigen, voordat hij bij donder en bliksem op maandag 26 maart 1827, bij 

sneeuwstormen en ontij, tegen zes uur in de avond, de geest gaf. “De komedie is beëindigd….”, zou hij ook gezegd hebben. 

In juli 1827 publiceerde de dichter Johann Sporschil deze woorden: “Nooit meer zullen de inwoners van het vriendelijke Wenen het voorrecht genieten een man gade te slaan van gedrongen lichaamsbouw, nonchalant gekleed, een hoed van onbepaalde vorm op zijn hoofd, het hoofd opgeheven, op dat gezicht met zijn grijze schaduwen een uitdrukking van grote verstrooidheid. Niet langer zullen zij zien hoe hij zich door de straten voorthaast , waarbij hij met zijn korte doch kordate passen nauwelijks de grond schijnt te raken, tot hij, bliksemsnel, om de hoek verdwijnt. Zij zullen niet langer met welwillende en toegeeflijke trots tegen elkaar kunnen fluisteren: “Zag je dat? …Beethoven! ” ….” 

Ja, Beethoven was al bij zijn leven een beroemdheid. Openlijk bewonderd als het grootste genie in de muziek, zijn de anekdotes over zijn merkwaardige gedrag en voorkomen talrijk. Want wie met het hoofd in de wolken leeft, en een oeuvre schrijft om de gehele mensheid te redden, laat zich niet afleiden door het dagelijkse leven en al zijn toevalligheden….